Ben kimim? Ne yapmak istiyorum? Amaçlarım ne? Hayallerim? Hedeflerim? Ben bana ne kadar değer veriyorum? Bu soruları hep sorarız kendimize ama çoğumuz bulduğumuz cevapları iki gün sonra uygulamayı bırak unuturuz. Elinize bir kağıt kalem alın ve hayatta değer verdiğiniz üç şeyi yazın desem ne yazardınız? Annem, babam, kızım, oğlum, sevgilim. Çoğumuzun aklına ilk sıraya “ben” yazmak gelmeyecektir eminim. Biz kendimizi sevmeyi unuttuk. Sabah uyandığımızda aynada kendimize gülücük ısmarlamayı unuttuk. Çünkü bizler çamaşır ipliğine hayallerimizi, sevgimizi asarak gelen geçeni izlemekle meşgulüz.

Kendinizi sevin, çok sevin ama bencil olmadan sevin. Sizi, kendinizi sevmekten alıkoyan şey neyse unutun onu. Eğer bu konuda başarılı olamıyorsanız size Onkoloji koridorlarını dolaşmayı şiddetle tavsiye ediyorum. Oradaki hastaların bile bir umudu var. Yaşam güzel. Umutsuzluğun arasında bir filiz olun, sonra ağaç ve orman. Siz orman olursanız oksijeniniz bol olur. Bu arada sizlere ufak bir tavsiyede bulunmak istiyorum. Dolaptaki yumurtalarınıza gülen yüzler çizin. Bu size iyi gelecektir. Gülümsemek en güzel maskeniz olsun…